Ne kadar umurunuz da ne kadar önemsiyorsunuz ne kadar samimisiniz bilmiyorum. Ama televizyonu açtığımda şurda şu kadar şehit haberini görünce şehit olan değil de şehit olan askerimizin ailesi aklıma geliyor. Bu dünya bir tek onların canı yanıyor. Geri kalanların ise siyaset ve boş zırvalarından başka bir şey değil..
Bir oğul..
Askerliği gelen çocuğunun sırtına Türk bayrağını asıp, otogarda davullu zurnalı eğlence yaparak oğlunu askere gönderir anneler. Akıllarında hep Allah’ın izniyle gidip gelecek vardır. Gözyaşlarıyla, İstiklal Marşıyla uğurlarlar.. Asıl askerlik yeri çıktığında ise kalpler ağır atar, nefes kesilir. Çünkü dağıtımı Tunceli, Hakkari, Diyarbakır, Bingöl, Tunceli çıkmıştır. Elden gelecek bir şey yoktur. Son kez izne gelir..
Ana bi’şey olmaz hayırlısıyla gidip gelecez der Ananın oğlu, içindeki korkuyu belli etmez.
Bir gün ansızın çalan kapı, ansızın çalan telefon yürekleri dağlar.. Yıllardır göz bebeği gibi büyüttüğü oğlu, vatanı için şehit düşmüştür..
Burdan sonra beyaz bir perde kaplar her yeri.. Şuurunu kaybedip, titreyene kadar ağlar.. Eve yıllarca hiç gelmeyecek kadar misafir gelir bir anda..
Oğlunun cenazesi gelir..
Her şey bitmiştir. Konuşmak, yaşamak, nefes almak, sevinmek, oturmak, kalkmak, ayakta beklemek, dünyaya bakmak..
Bir ananın bir babanın, kardeşin acısını çekmek hiç bir şeye benzememiştir..
İşte bu duyguları yaşarken aileler, biz televizyondaki şehit sayılarıyla üzülüp, şehit sayılarıyla sevinebiliyoruz. Günlük verilen 1-2 şehit için “oh fazla değil” derken 10 taneyle sinirlenebiliyoruz..
Diğer tarafta şehit cenazesinde ön safta olunup olunmadığını tartışan bürokratlar, diğer tarafta oğlunu vuran adamların haklı gerekçeler göstermelerine izin veren kurumlar..
Belki bu yazımı okumayacaksınız, belki sen kimsin? diyeceksin. Ama emin ol bir gün senin de ailenden biri bu şekilde hayata gözlerini birilerinin işaret parmaklarıyla veda ettiğinde çok iyi anlayacaksın..
Bunun artık cıvığı çıktı yeter yahu bırakın suruye bambalamış bırakın bombasın belki bu pkk yok olur ..
Yorumsuz…
Her gün şehit veriyoruz kimse tepki vermiyor.. Ne oluyor? demiyor. Ama bi iphone 5 köy kahvelerinde bile tartışılır oldu.. Ülkece artık bu vatanı koruyanları umursamıyoruz. Yazık olsun bize.. Daha ne kadar ocaklar yanacak haberi olan var mı?
Maalesef ülkemizde değer yargıları çok değişiyor. Kendi adıma konuşmak gerekirse artık ülkemizin neredeyse yarısı bu şehit haberlerini sallamıyor. Ama bir gün bu şehirlerde patlamaya başladığında anlayacaklar buna eminim.