Bugün her şeyden farklı, mevsimin en soğuk günü, her yer sisli, Ankara yalnız, İzmir sessiz ve sen yoksun..

Anlam veremediğim psikolojimi daha da anlamsızlaştırmak, hep senin eserin.

Aslında senin bana ne artı ne de eksi hiçbir etkin yok. Sen sadece şuan benden habersiz, kendince yaşıyorsun. Ama ben?

Her saniye de seni düşünüp, seninle geçen anları düşünmek zorunda mıyım?

Beynimin içinde ki o adamla seni konuşmak zorunda mıyım?

Her boşlukta senin yaptıklarını düşünmek, yorumlamak zorunda mıyım?

Bazen birbirimize çok yakın oluyoruz bu doğru. Bunu sende kabul ediyorsun ya sonra? Anlamsızmış gibi birbirimize attığımız o modern tripler?

Senin anlatamadığın benim anlayamadığım ya da benim anlatıp senin anlamadığın şeyler ne? Bunları düşündün mü?

Yokluğun da ağrıyan sol tarafım gibi yokluğum sana da acı veriyor mu?

Herkes mutlu olmanın peşinde, herkes yalnız herkes eski aşklarının açısını çekiyor ya..
Aslında bunlar yalan. Çünkü kimse hak ettiğini umursamıyor. 3 kişilik erkek yada kız grubu arasında en iyisini seçer ya insan, sen de seçiyor musun en iyisini?

Çalan her şarkının seni anlatması, her sözün seni çıkarması, aramızda geçen cümlelerin önemi. Bana anlattığın her özel şeyin bende sürekli dönmesi nedir?

Hani her kızın bi gelinlik tutkusu vardır ya.. Senin de var mı?